text size

از حوزه اجتماعی
دولت افغانستان و حقوق بشر: تعارض یا تعامل؟




این در حالیست که سازمان های جهانی دفاع از حقوق بشر هم از نبود دسترسی به اطلاعات کافی در مورد زندانیان بازداشتگاه های آمریکاییان در بگرام و قندهار، شاکی هستند.

حاکمیت ضعیف دولتی

گسترش بستر ناامنی در افغانستان و تحت شعاع قرار گرفتن حاکمیت قانون ازین ناحیه، زمینه نقض حقوق بشر و عدم پیگرد و مصونیت برای مجرمان را بیشتر از پیش مساعد نموده است. حامد کرزی رییس جمهوری اسلامی افغانستان در همایش "روزملی تجلیل از قربانیان جنگ" به صراحت تمام اعتراف کرد، که دولت تحت رهبری وی در شش سال فاقد ظرفیت و توانایی لازم برای پیگرد متخلفین از قانون و ناقضین حقوق بشربوده است.

کرزی همچنین اعتراف نمود که دولت افغانستان سوای مناطق تحت حاکمیت طالبان، حتی در مناطقی که تحت اداره ی نمادین وی قرار دارد نیز، ناتوان است.

در حال حاضر دو دسته بازداشتگاه در افغانستان وجود دارند. دسته اول آنهایی هستند، که در اختیار دولت قرار دارند. گروه دوم، بازداشتگاه های نیروهای خارجی مستقر در افغانستان می باشند

این در حالیست که رفتارهای فرا قانونی نیروهای آیسف و ائتلاف در برخورد با آسیب دیدگان، مرکزگریزی فرماندهان محلی، وجود فساد گسترده با شاخه های مافیایی در دولت افغانستان، عدم موفقیت این کشور در زمینه ی مهار تولید، قاچاق و ترافیک مواد مخدر، جایگاه دولت را نزد شهروندان به حداقل تنزیل داده و کمرنگ ساخته است.

همچنین وجود زندان های خصوصی در افغانستان که گاه گاهی حتی از موجودیت آن در مرکز کشور در چند کیلومتری ارگ ریاست جمهوری سخن می رود، از مواردیست که مشکل در دستگاه دولت افغانستان را وارد مرحله بحران کرده است.

حقوق زنان و کودکان

حقوق زن و حق تقدم برای کودکان افغانستان، از مواردیست که تنها بر روی پرده ی تلویزیون ها از آنها سخن گفته می شود. چراکه ترور فعالین زن و تهدیدهای مسلسل برای زنانی که خارج از خانه کار می کنند، به حد اکثر رسیده است. ازدواج اجباری و تبادل دختران برای تسویه حسابها و پایان بخشیدن به نزاعها در افغانستان، تا هنوز امری معمول است. شکایت در مورد تجاوز جنسی از جانب زنان ضریب این فشار را دوچندان می کند. زنان و دختران در افغانستان روزانه به اتهام آنچه بدنام کردن خانواده ها خوانده می شود، قربانی می گردند. زیرا به اتهام ارتکاب جرایمی مانند فرار از خانه، زنا و یا روابط جنسی خارج از چارچوب ازدواج، زندانی می شوند. در بعضی موارد زنانی در زندان ها به سر می برند، که بخاطر فرار از مواجهه با بدرفتاری در خانه به آنجا پناه گزین شده اند.

بنابراین فعالین حقوق زن بدین باروند که برجسته کردن نقش زنان در تشکیلات دولتی تا عضویت در شورا، وزارت و ولایت، که مشخصا دستاورد دولت افغانستان محسوب می شود، بیشتر به انگیزه استفاده ابزاری از آنان می باشد.



صفحه  1 [2] 3