 پاکستان: سکوی پرش یا پرتگاه سقوط؟ نسل جدید ناخلف چنان به نظر می رسد که محاسبه ی دولتمردان آمریکایی برای سپردن قدرت برای نسل جدید ارتش که پرویز مشرف از برجسته ترین ستون های آن می باشد، دقیق و حساب شده نبوده است. این اشتباه راهبردی در حال حاضر آمریکا را در قبال متحد سنتی اش، در وضعیت دست پاچگی قرار داده است. چراکه چنان به نظر می رسد که نسلی که آمریکا برای رشد آن در بدنه های ارتش و ساختار نظام قربانی های زیادی را پذیرفت، مشتری سودای خامی بوده است. زیرا حالا پرویز مشرف در بیانیه خود می گوید: "من از طرفداران سرسخت گذار آرام به سوی دموکراسی در پاکستان هستم. ولی هر کس یا کشوری که با این کار مخالفت کند، در مقابلش قرار خواهم گرفت." دیگر که سفر "جان نگروپونته" معاون وزیر خارجه ی آمریکا به پاکستان، نشانگر برآشفتگی بوش بر مشرف می باشد. 
محمد علی جناح حتی قبل از بدست آوردن استقلال پاکستان از بریتانیا، برای مقامات رسمی آمریکا گفته بود که ممالک اسلامی برای ایستادگی و مقاومت در برابر تهاجم قشون سرخ، به حمایت آمریکا نیاز دارند لذا در حالی که ایالات متحده گمان می کرد با پیاده شدن "بینظیر بوتو" به خاک پاکستان توانسته با موفقیت قدرت را میان او و مشرف تقسیم کند، اما به نظر می رسد که اینک از به نتیجه رسیدن پیوند جدید نومید شده است. این در حالیست که جو ضد آمریکایی حالا در میان نخبگان پاکستانی هم رخنه کرده است. از سوی دیگر گزینه کنار آمدن مشرف با "مولانا فضل الرحمن" و همدستانش که از امارت اسلامی سخن می گویند، برای این ژنرال یکه تاز باقی مانده است. یعنی گزینه ای که مشرف در مورد حفظ آن برای امروز خود، هزینه ی زیادی را به مصرف رسانیده است. چراکه با وجود اینکه برای مبارزه با هراس افگنی (تروریسم) هزینه مالی هنگفتی از آمریکا دریافت کرده، اما با گذشت هر روز پایه های بنیاد گرایی درآن کشور را تقویت نموده است. کارشناسان سیاسی بدین باورند که با کنار گذاشتن مشرف به عنوان یک فرد و جلب حمایت توده ها در پاکستان از جانب آمریکا، پاکستان در سکوی پرش قرار خواهد گرفت. اما در صورت کنار آمدن آمریکا برای ادامه ی کار با وی به عنوان رییس جمهور پاکستان که لبه بران دیکتاتوری اش را به نمایش بگذارد، این کشور به پرتگاه سقوط خواهد رفت. بکتاش سیاووش خبرنگار مستقل، از افغانستان با واشنگتن پریزم همکاری می کند |
