 پاکستان: سکوی پرش یا پرتگاه سقوط؟ بکتاش سیاووش - واشنگتن پریزم کابل، افغانستان با پیوند خوردن نام پاکستان در قاموس جغرافیایی جهانی به عنوان یک کشور مستقل، آمریکا به مثابه بزرگترین قدرت اقتصادی، نظامی و سیاسی، بی درنگ ازین هویت ساختگی حمایت کرد. چراکه در جستجوی جای پا برای نزدیک شدن به آسیای مرکزی بود، که در مجاورت حریف دیرینه اش قرار داشت. بنابراین گسترش دامنه ی کمونیسم در منطقه و نظام های تحت حمایت شوروری، باعث گردید که آمریکا برای جلوگیری از گسترش این دامنه به آبهای گرم، با علاقه ای وافر از پاکستان به عنوان نماینده ی خود در منطقه حمایت کند. به همین منظور بر پاکستان فرصت داد تا با تبدیل شدن به یک قدرت هسته ای، آینده ی خود در جغرافیای جهانی را تضمین کند. با عضویت پاکستان در پیمان هایی نظیر سیتو وسنتو، مهر تایید بر دوام حمایت ایالات متحده بر این کشور حک گردید. مبارزه در برابر کمونیسم محمد علی جناح که به عنوان" پدر ملت" پاکستان شناخته می شود حتی قبل از بدست آوردن استقلال این کشور از بریتانیا، برای مقامات رسمی آمریکا گفته بود که ممالک اسلامی برای ایستادگی و مقاومت در برابر تهاجم قشون سرخ، به حمایت آمریکا نیاز دارند. با عقد موافقتنامه ٣۵ ساله آمریکا برای مقابله با بحران غذایی پاکستان در سال ١۹۵٠(١٣٢۹) و همچنین موافقتنامه کمک های دفاعی در سال ١۹۵٤(١٣٣٣) با این کشور، پاکستان به عنوان خط اول مبارزه در برابر کمونیسم شناخته شد. 
کارشناسان سیاسی بدین باورند که در صورت کنار آمدن آمریکا برای ادامه ی کار مشرف به عنوان رییس جمهور پاکستان که لبه بران دیکتاتوری اش را به نمایش بگذارد، این کشور به پرتگاه سقوط خواهد رفت کمک های تسلیحاتی ایالات متحده آمریکا برای پاکستان تا زمانی ادامه پیدا کرد، که هند و پاکستان در جنگ کشمیر در سال ١۹٦۵ (١٣٤٤) به جان هم افتادند. همزمان با آغاز این جنگ، آمریکا تحریمات تسلیحاتی خود بالای هند و پاکستان را وضع کرد. این موضوع سبب شد، که روابط ایالات متحده و پاکستان برای زمان کوتاهی به حالت رکود درآید. همزمان با قطع کمک های تسلیحاتی از جانب ایالات متحده آمریکا برهند، این کشور با یک چرخش کمک های اتحاد جماهیرشوروی به خود را جلب کرد. این اقدام موجب آن گردید، که آمریکا در پی حمایت دوباره از پاکستان برآید. یعنی کشوری که در د ست نظامیان و آبستن حوادث بود.
|
