text size

از حوزه اجتماعی
افغانستان: دموکراسی پیرسالار.


آموزش دربدل پول

در حال حاضر چند دانشگاه خصوصی از وزارت تحصیلات عالی افغانستان مجوز کار اخذ نموده، و فعالیت خود را آغاز کرده اند. این دانشگاه ها که با سرمایه گذاری افغان ها ایجاد شده، در این کشور تجربه ای نو شمرده می شوند.
نخستين دانشگاه خصوصی در افغانستان، به نام "کاردان" گشایش یافته است. درحال حاضر دانشگاه های خصوصی تنها در رشته "مديريت و حسابداری" فعاليت می کنند، و مسئولان آنها می گويند ظرف سال های آينده بخش های جدیدی را ایجاد خواهند کرد. دانش آموزان برای ادامه تحصیل درین دانشگاه ها نیاز به پول و امکانات پیشرفته دارند. چراکه در حال حاضر شهریه ماهانه برای هر دانشجو، ۱۵٠ دلار تعیین گردیده است. اما برای شهروندان افغان که ماهانه ٢٠٠٠ افغانی معادل ٤٠ دلار درآمد دارند، چنین هزینه ای بس بالا می باشد. صاحبان این مؤسسات دلیل بلند بودن شهریه را، آموزگاران خارجی این دانشگاه ها می دانند.

برنامه توسعه

"اشرف غنی احمدزی" رييس دانشگاه کابل روز چهارشنبه ٣ اوت ٢٠٠۵ (۱٢ مرداد ۱٣٨٤) گفت، که طرح جديدی را به منظور "ارتقای کيفيت" اين دانشگاه آماده کرده است.

"اشرف غنی احمدزی" رييس دانشگاه کابل گفت که طرح جديدی را به منظور "ارتقای کيفيت" اين دانشگاه آماده کرده است. طرحی که به قول آقای غنی، اجرای آن دانشگاه کابل را به یک مرکز آموزشی استاندارد تبديل خواهد کرد
. آنگونه که وی می گويد، اين برنامه دو بخش دارد که بخش اول آن شامل بازسازی ساختمان دانشگاه، احيای سيستم آب رسانی، تامين انرژی برق و تجهيز دانشگاه به سيستم "کيبل نوری"، و تجهيز تالارهای دانشگاه و اتاق های خوابگاه به شبکه تلويزيونی، می شود.
بخش دوم طرح آقای احمدزی شامل ارتقای ظرفيت استادان، تهيه مواد آموزشی استاندارد و استخدام شماری از استادان دانشگاه های خارجی در دانشگاه کابل می باشد. جزء دیگر این بخش ايجاد تواميت (ارتباط) ميان بخش های مختلف این دانشگاه با سایر دانشگاه های جهان است، که هدف از آن ارتقای ظرفيت دانشگاه کابل می باشد.
دکتر اشرف غنی احمدزی همچنين گفت که تغيير سيستم درسی و دگرگونی اساسی نظام آموزشی، تقاضای تمامی دانشجويان افغان و به ويژه دانشجويانان دانشگاه کابل است. این رييس دانشگاه افزود که برای اجرای این طرح، از کشورهای کمک کننده خواهد خواست که هزینه مالی آن را تأمین کنند. اما درحال حاضر که دو سال از طرح آقای غنی برای استاندارد ساختن دانشگاه کابل می گذرد، تنها بخش اجرا شده ازین طرح بلند کردن دیوار های دانشگاه کابل و جدا ساختن دروازه دخول و خروج خانم ها و آقایان می باشد.

بی سرنوشت


پرسش اینست که کسانی که از ادامه تحصیل باز می مانند، با چه سرنوشتی مواجه می شوند؟ در حالی که بیکاری یکی از عوامل بی ثباتی حکومت افغانستان به شمار می رود و تحکیم پایه های حکومت در ولایات را شدیدآ تهدید می کند، با پیوستن این خیل عظیم از بی سرنوشتان و بازماندگان دانشگاه های افغانستان، این مشکل فراگیر تر خواهدشد. چراکه براساس پیش بینی وزارت تحصيلات عالی، ده سال دیگر تعداد داوطلبان آزمايش ها برای راه يافتن به تحصيلات عالی، سالانه به يک ميليون نفر خواهد رسید. در حالی که نهادهای تحصيلات عالی تنها توانايی جذب ۱۰۰ هزار نفر را خواهد داشت. با اين حساب می توان گفت هر سال ۹۰ هزار تن از راه يافتن به دانشگاه ها و ديگر نهادهای مربوطه، محروم خواهند ماند. این افراد به نوبه خود، چالشی جدی در برابر دولت خواهند بود.


بکتاش سیاووش خبرنگار مستقل، از افغانستان با واشنگتن پریزم همکاری می کند



صفحه  1 [2]


نظر شما | نسخه چاپی | Share This | email