 تجلیل از صلح کاغذی درخواست سازمان ملل برای یک روز بدون کلاشینکوف و خمپاره، از جانب نیروهای درگیر در افغانستان لبیک گفته نشد. چراکه همزمان با تجلیل این روز، جنوب افغانستان یک بار دیگر شاهد سوختن و آواره شدن ده ها شهروند این کشور بود. حتی کابل را هم برای یک روز صلح نگذاشتند، و بمبگذار انتحاری با انفجار خودروی حامل خود با گرفتن جان چند شهروند افغان و یک نظامی فرانسوی، هدیه این روز تقدیم کرد. او با این کار خود مردمی را که فقر و هراس از سیمای شان هویداست، حتی برای یک روز با ایده های آرمانگرایانه و رومانتیکی (تجلیل از صلح کاغذی) تنها نگذاشت. 
سربازان فرانسوی پس از یک حمله انتحاری توسط طالبان در نزدیکی کابل
. شهروندان کابل می پرسند که صلح برای چه کسی جشن گرفته می شود؟ چهارراه ها برای
کی با پرچم های صلح مزین می شوند؟ میلیارد ها دالر برای چه به عنوان تجلیل ازین روز
هزینه می شود؟ اگر این همه برای آن افغانی است که گرد و غبار جنگ از ظاهر تنیده اش
هویداست و سال هاست که محروم صلح شناخته شده، دریک کلام چنین امری بی معنی و مبتذل
خواهد بود. دست کم در شهر کابل که پایتخت افغانستان است و در مقایسه با شهرهای دیگر
مردمان تحصیل کرده ای درآن زیست می نمایند، مردم با تجلیل از چنین روزی بی میلی
نشان می دهند. در عین حال بیشترینه افرادی هستند که از موجودیت روزی به عنوان صلح
با خبر نیستند. تنها چیزی که آنها در مورد این روز می دانند پیام "جود لاو" بازیگر
هالیوود است، که از ورای پرده های تلویزیون های شان دیده و شنیده اند که می گوید:
"من جودلاو سفیر پیس ون دی هستم"
|
