 گفت و گوی اختصاصی با مهندس تبریزی بنیانگزار نخستین نهاد غیرانتفاعی ایرانی در سطح کشور کانادا
مرکز اجتماعات ارامنه در تورنتو س: بنیاد پریا را در چه سالی، به چه منظور، با چه انگیزه ای، و با همراهی چه افرادی بنیانگزاری کردید؟ ج: ما ۶ خواهر و برادریم، که همگی در تورنتو زندگی می کنیم. در واقع ما در بین خوش شانس ها هستیم. چراکه پدرم و مادرم هم همینجا بوده اند. البته پدرم ده دوازده سال پیش فوت کردند. اما خوشبختانه مادرم هنوز در قید حیات هستند. پدرم در اواخر عمر در خانه نشسته بودند، و مشکل زبان هم وجود داشت. متأسفانه درگیری کاری همه ما بچه ها سبب می شد که در نهایت فقط بتوانیم آخرهفته ها بدیدن والدین خود برویم، و فرصت نمی کردیم زیاد به ایشان برسیم. از آنجا به فکر من افتاد که به هر حال یک جایی لازمست که بتواند این حالت تنهایی و افسردگی را برای این نسل -که برخی از آنها مانند پدر من به اجبار و در پی فرزندان خود تن به مهاجرت داده اند-، کاهش بدهد و از بین ببرد. حالا برخی مانند ما خوشبخت هستند، که آنها را در کنار خود دارند. چراکه زندگی بعضی از پدربزرگ مادربزرگ هایی که در ایران زندگی می کنند، تبدیل به یک سری عکس شده است. کمااینکه بعضی از آنها بیست و یا سی سالست، که فرزندان خود را ندیده اند. ما هم که خوشبخت بودیم و آنها را داشتیم، با مشکلی که به آن اشاره کردم، روبرو شدیم. بنابراین من به این نتیجه رسیدم که شاید وجود جایی که اعضای جامعه ایرانی بتوانند در آن جمع شوند، ضرورت دارد. البته به سبب نوع زندگی در آمریکای شمالی، وجود "مراکز اجتماعات جوامع درونی" (کامیونیتی سنترها) از ضروریات این کشورهاست. من این فکر را با دوتن از دوستان یعنی خانم ها دکتر فهیمه مرتضوی و زرین محی الدین مطرح نمودم، و هر دو استقبال کردند. آنها کمک زیادی به من دادند، و توانستیم بعد از یک سال و نیم بنیاد پریا را به عنوان نخستین مؤسسه خیریه/غیرانتفاعی جامعه ایرانی-کانادایی در سطح کشور ثبت کنیم. ما تقریبا اوائل سال ۲٠٠۲ (اواسط دی ماه ۱۳٨٠) این نهاد را قانونا به ثبت رساندیم. اما از آنجایی که در ایران چنین نهادهایی نداریم، اصولا نیازی به اینگونه جاها نبوده، و نوع زندگی در اینجا ایجاب کرده که جامعه ما هم چنین جاهایی را داشته باشد، به دلیل عدم تجربه با روش حدس و خطا پیش رفتیم. مثلا سه چهار سالی در این فکر بودیم که ممکنست بتوانیم از دولت ها در سطوح مختلف شهری، استانی و یا کشوری، کمک بگیریم. اما گفتند که چنین کمک هایی وجود ندارد و اگر داشته، دیگر نیست. بنابراین باید ابتدا از خودتان جا داشته باشید، سپس سازمان های علاقمند و فعال در زمینه های خدمات مهاجرت، تازه واردین، جوانان، و سالمندان، برای مرحله عمل به شما کمک می کنند. به همین دلیل در یک سال و نیم قبل محلی در خیابان یانگ که به یکی از دوستان امان تعلق دارد، بدون اجاره در اختیار ما قرار داده شد. ما هم برنامه هایمان را در آنجا آغاز کردیم. یعنی عملا از دسامبر ۲٠٠٧ (آذر ماه ۱۳٨۶) فعالیت خود را در آنجا شروع نمودیم. این محل موقت است. ولی باز هم به این دلیل که فکر می کنیم جامعه ما به گونه ای است که نخست دوست دارد ببیند چه اتفاقی می افتد و بعد باورش بشود، با سعی و کمک دوستان بسیار زیادی در سطوح گوناگون چه از نظر دوطلبان، چه از نظر کادری که با ما کار می کند، و چه از نظر اهدایی هایی که گرفته ایم، توانسته ایم این فعالیت ها را به نحوی چشمگیر و قابل توجه که به تأیید جامعه رسیده است، انجام بدهیم. ما نخستین سازمان ایرانی-کانادایی هستیم، که تنها با پول همین جامعه کار کرده ایم. به وجود آورن بنیاد پریا باعث افتخار ما می باشد. شاید دلیل موفقیت این بنیاد در اعتماد جامعه ماست. یعنی ثابت می کند وقتی مردم ما ببینند کاری انجام می شود، کمک می کنند. 
مهندس تبریزی: "به نظر من انتخاب آقای دکتر مریدی به نمایندگی مجلس، نقطه عطف، و در ایجاد اعتماد به نفس در جامعه ما بسیار بسیار مهم بود." اما باید به این باور برسند که در این کمک نیت خیر هست، و مثبت و سازنده می باشد. ما این بازتاب و جواب را از جامعه ایرانی-کانادایی گرفتیم.
|
